ಮತ್ಸ್ಯಾಲಯವು ಒಂದು ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ (ಕೃತಕ) ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಘಟಕಗಳ ಕೊರತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೀನುಗಳು ವಿಸರ್ಜಿಸುವ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸತ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶೇಖರಗೊಂಡು ನೀರನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕೆರೆ ಅಥವಾ ಕೊಳಗಳು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಸುಸ್ಥಿರ (Self-sustaining) ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿರುವ ವಿಘಟಕಗಳು ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ವಿಘಟಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುತ್ತವೆ.

ವಿಘಟಕಗಳು (ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ಮತ್ತು ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು) ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಾವಯವ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸರಳ ಅಜೈವಿಕ ಪದಾರ್ಥಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಪುನಃ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸೇರಿ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಮರುಚಕ್ರಣೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಪರಿಸರದ ನೈರ್ಮಲ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮತೋಲನ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿ ಪೋಷಣಾ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಕೇವಲ 10% ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ಸ್ತರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಉಳಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಶಕ್ತಿಯು ಜೀವಿಗಳ ಉಸಿರಾಟ, ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆ, ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿ ಶಾಖದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತದ ನಂತರ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಅತ್ಯಲ್ಪವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಂತಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸೌರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆಹಾರ ತಯಾರಿಸುವ ಉತ್ಪಾದಕಗಳು (Producers) ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲಾರವು. ಅದೇ ರೀತಿ ವಿವಿಧ ಪೋಷಣಾ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ (ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳಿಂದ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಿಗೆ) ಹರಿದ ಶಕ್ತಿಯು ಪುನಃ ಹಿಂದಿನ ಸ್ತರಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶಕ್ತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಚಲಿಸುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಏಕಮುಖ ಹರಿವು ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರ 13.2ರಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ಪ್ರತಿ ಪೋಷಣಾ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೇಲಿನ ಹಂತಗಳಾದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ದ್ವಿತೀಯಕ ಮತ್ತು ತೃತೀಯಕ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಮತ್ತು ಜೈವಿಕ ರಾಶಿಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಕೆಳಹಂತದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಕಗಳ (ಸಸ್ಯಗಳ) ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕವಾಗಿರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ಕೀಟನಾಶಕಗಳು ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಮೂಲಕ ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಜೈವಿಕ ವಿಘಟನೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸಾಂದ್ರತೆಯು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಜೈವಿಕ ಸಂವರ್ಧನೆ (Biological Magnification) ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾನವರು ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಹಾನಿಕಾರಕ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಗರಿಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತವೆ.